Η διπλωματία κορυφής μπορεί να παράγει αξία πριν από τη στιγμή κατά την οποία αυτή η αξία αποκτά συμβατική μορφή. Μπορεί να μειώσει την αβεβαιότητα, να αποκαλύψει πραγματικές κόκκινες γραμμές, να δημιουργήσει νέους διαύλους επικοινωνίας, να αυξήσει τις διαθέσιμες επιλογές μιας κυβέρνησης και να αποτρέψει την εδραίωση δυσμενών στρατηγικών συσχετισμών. Με αυτό το κριτήριο πρέπει να αξιολογηθεί το αμερικανικό αποτέλεσμα της Σεντζέν. Η Ουάσιγκτον δεν επέστρεψε με μια μεγάλη συμφωνία για τα πυρηνικά, την Ουκρανία, το εμπόριο ή την τεχνολογική αντιπαράθεση. Απέκτησε όμως ένα νέο επίπεδο άμεσης πρόσβασης στη σχέση ανάμεσα στους δύο σημαντικότερους στρατηγικούς ανταγωνιστές της.

Η πρώτη αμερικανική ωφέλεια ήταν πληροφοριακή. Οι μεγάλες στρατηγικές αποφάσεις λαμβάνονται πάντοτε μέσα σε συνθήκες ατελούς γνώσης. Οι κυβερνήσεις γνωρίζουν τις επίσημες θέσεις των αντιπάλων τους, αλλά δυσκολεύονται να εκτιμήσουν πόσο σταθερές είναι, ποια ζητήματα θεωρούν πραγματικά αδιαπραγμάτευτα και σε ποια υπάρχει περιθώριο ανταλλαγής ή σταδιακής προσαρμογής. Μια τριμερής σύνοδος προσφέρει κάτι περισσότερο από δύο παράλληλες διμερείς συναντήσεις. Επιτρέπει στην Ουάσιγκτον να παρακολουθεί την αντίδραση της μίας δύναμης όταν η άλλη τοποθετείται ενώπιόν της. Η στρατηγική σχέση Ρωσίας–Κίνας παύει για λίγες ώρες να αποτελεί αντικείμενο εξωτερικής παρατήρησης και εισέρχεται στο ίδιο διαπραγματευτικό δωμάτιο.

Η αξία αυτής της πληροφόρησης είναι δύσκολο να μετρηθεί άμεσα, αλλά μπορεί να είναι σημαντική. Η αμερικανική πολιτική αντιμετωπίζει εδώ και χρόνια το ερώτημα κατά πόσο η σύγκλιση Μόσχας και Πεκίνου έχει μετατραπεί σε σταθερό στρατηγικό μπλοκ ή αν εξακολουθούν να υπάρχουν διαφορές που μπορούν να περιορίσουν τον συντονισμό τους. Η Σεντζέν δεν έδωσε δημόσια απάντηση, πρόσφερε όμως στην αμερικανική ηγεσία καλύτερη εικόνα για τη συμπεριφορά των δύο όταν καλούνται να συμμετάσχουν στην ίδια διαπραγμάτευση. Στη μεγάλη στρατηγική, η γνώση του βαθμού συνοχής του αντίπαλου συνασπισμού είναι από μόνη της πόρος ισχύος.

Ένα δεύτερο κέρδος ήταν η δημιουργία προαιρετικότητας. Η μεγάλη δύναμη είναι ισχυρότερη όταν διαθέτει περισσότερες επιλογές από τους αντιπάλους της. Αν η Ουάσιγκτον αντιμετωπίζει Ρωσία και Κίνα αποκλειστικά ως ενιαίο μέτωπο, περιορίζει η ίδια το εύρος των διαθέσιμων στρατηγικών της κινήσεων. Η ύπαρξη τριμερούς διαλόγου δεν διασπά αυτομάτως τη σχέση Μόσχας–Πεκίνου. Δημιουργεί όμως δυνατότητα διαφορετικών συνδυασμών συνεργασίας και ανταγωνισμού ανά θέμα. Στα πυρηνικά μπορεί να υπάρχει τριμερής συνεννόηση. Στο εμπόριο η βασική σύγκρουση να παραμένει αμερικανοκινεζική. Στην ευρωπαϊκή ασφάλεια η διαπραγμάτευση να έχει περισσότερο αμερικανορωσικό χαρακτήρα. Η στρατηγική γίνεται λιγότερο άκαμπτη.

Η πυρηνική παράγραφος της Διακήρυξης προσφέρει ένα συγκεκριμένο, έστω περιορισμένο, όφελος. Οι Ηνωμένες Πολιτείες επιδιώκουν να προσαρμόσουν τον έλεγχο στρατηγικών όπλων σε μια πραγματικότητα στην οποία η Κίνα έχει πολύ μεγαλύτερο πυρηνικό βάρος από ό,τι στο παλαιό αμερικανοσοβιετικό και αμερικανορωσικό σύστημα. Η απόφαση των τριών να συνεχίσουν διάλογο για τη μείωση πυρηνικού κινδύνου δεν είναι συμφωνία περιορισμού οπλοστασίων. Αποτελεί όμως αναγνώριση ότι η στρατηγική σταθερότητα έχει πλέον τριμερή διάσταση. Για την Ουάσιγκτον αυτό έχει θεσμική αξία, επειδή εισάγει το Πεκίνο σε μια διαδικασία την οποία για χρόνια ήταν πολύ δυσκολότερο να δημιουργήσει.

Το όφελος γίνεται σαφέστερο αν εξεταστεί μέσα από το κόστος ενός εναλλακτικού σεναρίου. Χωρίς διάλογο, οι Ηνωμένες Πολιτείες θα έπρεπε να σχεδιάζουν ταυτόχρονα απέναντι σε δύο εξελισσόμενες πυρηνικές προκλήσεις με ελάχιστη τριμερή διαφάνεια. Αυτό αυξάνει την αβεβαιότητα στον σχεδιασμό δυνάμεων και μπορεί να δημιουργήσει κίνητρο υπερεξοπλισμού, επειδή κάθε πλευρά προετοιμάζεται για το χειρότερο δυνατό σενάριο. Ακόμη και ένα περιορισμένο κανάλι συζήτησης μπορεί να μειώσει μέρος αυτού του κόστους χωρίς να απαιτεί από τις ΗΠΑ να εγκαταλείψουν την αποτροπή.

Η Ουάσιγκτον απέκτησε επίσης ένα εργαλείο διαχείρισης κρίσεων. Οι μεγαλύτερες διπλωματικές συμφωνίες συχνά γίνονται ορατές μόνο όταν εμφανιστεί η κρίση για την οποία δημιουργήθηκαν τα κανάλια επικοινωνίας. Ένας μηχανισμός που υπάρχει πριν από ένα σοβαρό επεισόδιο επιτρέπει στις κυβερνήσεις να επικοινωνούν χωρίς να χρειάζεται να κατασκευάσουν τη διαδικασία υπό την πίεση της κλιμάκωσης. Η αξία της Σεντζέν μπορεί επομένως να αποδειχθεί σε γεγονός που δεν έχει ακόμη συμβεί. Αυτή είναι μία από τις δυσκολότερες διαστάσεις της αποτίμησης προληπτικής διπλωματίας: το επιτυχημένο αποτέλεσμα μπορεί να είναι ακριβώς η απουσία μιας μελλοντικής κρίσης.

Υπήρξε και ένα κέρδος ατζέντας. Η αμερικανική πλευρά κατάφερε να τοποθετήσει τη μείωση του πυρηνικού κινδύνου στο επίπεδο των τριών ηγετών. Το γεγονός ότι δεν συμφωνήθηκαν αριθμητικά όρια δεν αναιρεί αυτή τη μετατόπιση. Αν ακολουθήσουν τεχνικές συνομιλίες, η Ουάσιγκτον θα έχει πετύχει να μεταφέρει ένα θέμα από τη διμερή σχέση με τη Ρωσία σε νέο τριμερή χώρο. Η δημιουργία ενός νέου διαπραγματευτικού πεδίου αποτελεί συχνά προϋπόθεση για οποιαδήποτε μελλοντική συμφωνία.

Η κοινή αναφορά στην ενεργειακή σταθερότητα προσθέτει διαφορετική διάσταση. Οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι πλέον μεγάλη ενεργειακή δύναμη και έχουν συμφέρον από την αποφυγή απότομων διαταραχών που προκαλούν πληθωριστικές πιέσεις και παγκόσμια οικονομική αστάθεια. Η συμφωνία των τριών για αύξηση παραγωγής και προσφοράς διυλισμένων προϊόντων δεν αποτελεί αλλαγή της διεθνούς ενεργειακής τάξης. Δείχνει όμως ότι η ενεργειακή ασφάλεια μπορεί να λειτουργήσει ως πεδίο περιορισμένης συνεργασίας μεταξύ ανταγωνιστών. Για μια αμερικανική κυβέρνηση που επιδιώκει ταυτόχρονα χαμηλότερες τιμές και μεγαλύτερη γεωπολιτική ευελιξία, αυτό έχει πρακτική χρησιμότητα.

Ένα ακόμη όφελος είναι ότι η Ουάσιγκτον απέκτησε δυνατότητα να δοκιμάσει τη λογική του διαλόγου χωρίς να πληρώσει εκ των προτέρων μεγάλο ορατό στρατηγικό τίμημα. Δεν ανακοινώθηκε υποχώρηση σε βασικές αμερικανικές στρατιωτικές δεσμεύσεις, ούτε κατάργηση των βασικών τεχνολογικών περιορισμών, ούτε ευρεία άρση κυρώσεων. Αυτό σημαίνει ότι η αμερικανική πλευρά διατήρησε μεγάλο μέρος των εργαλείων πίεσής της ενώ ταυτόχρονα άνοιξε νέο δίαυλο επικοινωνίας. Από καθαρά διαπραγματευτική άποψη, η δημιουργία πρόσθετης επιλογής χωρίς άμεση εγκατάλειψη υφιστάμενων μοχλών είναι εύλογο κέρδος.

Το κόστος όμως είναι πραγματικό. Η διεθνής αναγνώριση έχει πολιτική αξία. Η παρουσία της Ρωσίας στο ίδιο επίπεδο με τις ΗΠΑ και την Κίνα ενισχύει το καθεστώς της ως αναγκαίας μεγάλης δύναμης. Η φιλοξενία επέτρεψε στο Πεκίνο να εμφανιστεί ως κέντρο στρατηγικής συνεννόησης. Η αμερικανική συμμετοχή συνέβαλε επομένως στην αναβάθμιση της εικόνας και των δύο ανταγωνιστών. Όταν μια σύνοδος δεν συνοδεύεται από εμφανείς παραχωρήσεις προς την Ουάσιγκτον, δημιουργείται εύλογο ερώτημα αν η συμβολική αξία που προσέφερε ήταν μεγαλύτερη από όσα απέκτησε.

Η αμερικανική κυβέρνηση πρέπει επίσης να διαχειριστεί τις συμμαχικές αντιλήψεις. Η μεγάλη στρατηγική δεν ασκείται μόνο απέναντι στους αντιπάλους. Ασκείται και απέναντι στους συμμάχους, των οποίων η εμπιστοσύνη αποτελεί πολλαπλασιαστή ισχύος. Μια απευθείας τριμερής που δημιουργεί την εντύπωση ότι οι μεγάλες δυνάμεις μπορούν να συζητούν θέματα περιφερειακής ασφάλειας χωρίς τις άμεσα ενδιαφερόμενες χώρες μπορεί να αυξήσει την αβεβαιότητα στις συμμαχικές πρωτεύουσες. Η Ουάσιγκτον κερδίζει ελευθερία κινήσεων απέναντι στους αντιπάλους της μόνο εφόσον δεν πληρώνει το αντίτιμο με διάβρωση του δικτύου συμμαχιών που αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα συγκριτικά της πλεονεκτήματα.

Η απουσία προόδου στα δυσκολότερα θέματα επιβάλλει επίσης αυτοσυγκράτηση στην αποτίμηση. Δεν υπήρξε μεγάλη πυρηνική συνθήκη, οριστική μεταβολή στην ουκρανική σύγκρουση, ευρεία εμπορική συμφωνία ή νέα τεχνολογική αρχιτεκτονική. Η σύνοδος άνοιξε διαδικασίες και παρήγαγε πολιτικά σήματα. Δεν επέλυσε τις βασικές δομικές αντιθέσεις. Οποιαδήποτε παρουσίασή της ως ολοκληρωμένη στρατηγική επιτυχία θα συγχέει την πρόσβαση με το αποτέλεσμα.

Η πιο ακριβής αποτίμηση είναι επομένως ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες αγόρασαν στρατηγικές επιλογές. Απέκτησαν απευθείας τριμερή δίαυλο, καλύτερη δυνατότητα ανάγνωσης της ρωσοκινεζικής σχέσης, είσοδο της Κίνας σε επίσημη συζήτηση πυρηνικού κινδύνου και έναν νέο μηχανισμό μέσα στον οποίο μπορούν να δοκιμάζουν συνδυασμούς πίεσης και συνεργασίας. Πρόκειται για περιουσιακά στοιχεία διπλωματικής διαδικασίας και όχι για τελικά αποτελέσματα πολιτικής.

Το αν αυτά τα περιουσιακά στοιχεία θα αποκτήσουν πραγματική αξία θα φανεί στους επόμενους μήνες. Αν δημιουργηθούν πυρηνικές ομάδες εργασίας, αν οι τρεις μπορέσουν να συντονιστούν σε συγκεκριμένη διεθνή κρίση ή αν η τριμερής επιτρέψει στην Ουάσιγκτον να εμποδίσει βαθύτερη στρατηγική σύμπτωση Μόσχας και Πεκίνου, η αρχική επένδυση θα έχει αποδώσει. Αν δεν ακολουθήσει τίποτε, η Σεντζέν θα παραμείνει κυρίως μια εικόνα διεθνούς κύρους από την οποία οι οικοδεσπότες και η Ρωσία μπορεί να αποκόμισαν τουλάχιστον εξίσου σημαντικά συμβολικά κέρδη.

Η μεγάλη στρατηγική όμως λειτουργεί συχνά πριν από τα μετρήσιμα αποτελέσματα. Η δυνατότητα να διατηρεί κανείς περισσότερα κανάλια ανοικτά από τον αντίπαλο, να παρακολουθεί απευθείας τη σχέση των ανταγωνιστών του και να δημιουργεί χώρους όπου μπορούν να αποσυνδέονται επιμέρους διαφορές είναι πραγματικό πλεονέκτημα. Η Ουάσιγκτον δεν επέστρεψε από τη Σεντζέν με μια νέα διεθνή τάξη. Επέστρεψε με περισσότερες επιλογές για να επηρεάσει τον τρόπο με τον οποίο αυτή η τάξη θα διαμορφωθεί. Η αξία τους θα κριθεί από τη χρήση τους, όχι από την τελετουργία της συνόδου.