Η μεγάλη στρατηγική δεν ταυτίζεται με μια αλληλουχία άμεσων συναλλαγών. Ένα κράτος μπορεί να ενεργεί ορθολογικά ακόμη και όταν δεν παίρνει χειροπιαστό αντάλλαγμα σε κάθε επιμέρους κίνηση, εφόσον η κίνηση βελτιώνει τη μελλοντική του θέση, αυξάνει τις επιλογές του ή μειώνει τον κίνδυνο δυσμενούς εξέλιξης. Η έννοια αυτή είναι ιδιαίτερα χρήσιμη για την αποτίμηση της Σεντζέν. Η τριμερής δεν απέδωσε στην Ουάσιγκτον μια μεγάλη συμφωνία που να μπορεί εύκολα να αποτιμηθεί. Μπορεί όμως να έχει στρατηγική αξία αν άλλαξε τις προσδοκίες των άλλων δυνάμεων για τις αμερικανικές δυνατότητες και προθέσεις.

Ο συμβολισμός στην υψηλή πολιτική δεν είναι διακοσμητικός. Οι κρατικές αποφάσεις λαμβάνονται με βάση όχι μόνο τους υλικούς πόρους αλλά και τις εκτιμήσεις για το πώς οι άλλοι σκοπεύουν να τους χρησιμοποιήσουν. Μια στρατιωτική άσκηση, μία επίσκεψη, μία σύνοδος ή η απουσία ενός ηγέτη από συγκεκριμένο φόρουμ μπορούν να επηρεάσουν αυτές τις εκτιμήσεις χωρίς να μεταβάλλουν άμεσα κανένα απόθεμα όπλων ή οικονομικών πόρων. Η συμβολική πράξη αποκτά ουσία όταν αλλάζει τον υπολογισμό του άλλου.

Η αμερικανική συμμετοχή στη Σεντζέν έστειλε πολλαπλά και εν μέρει αντιφατικά σήματα. Προς τη Ρωσία και την Κίνα έδειξε ότι η Ουάσιγκτον είναι διατεθειμένη να διαχωρίσει τον ανταγωνισμό από την πλήρη διπλωματική απομόνωση. Ο διάλογος παραμένει εφικτός ακόμη όταν οι βασικές διαφορές δεν έχουν λυθεί. Αυτό μπορεί να μειώσει την πιθανότητα οι αντίπαλοι να θεωρήσουν ότι κάθε κρίση οδηγεί αναγκαστικά σε κλιμάκωση χωρίς έξοδο. Η ύπαρξη εξόδου είναι σημαντικό στοιχείο σταθερής αποτροπής.

Ταυτόχρονα, η παρουσία και των τριών στο ίδιο τραπέζι στέλνει μήνυμα ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν αποδέχονται ως δεδομένο τον πλήρη στρατηγικό συντονισμό Μόσχας και Πεκίνου. Η Ουάσιγκτον δηλώνει μέσα από την ίδια τη μορφή της συνάντησης ότι θα διατηρεί απευθείας σχέση με καθεμία από τις δύο και θα επιδιώκει διαφορετικούς συνδυασμούς συνεργασίας ανά ζήτημα. Αυτή η κίνηση μπορεί να έχει αξία ακόμη χωρίς άμεση ρήξη Ρωσίας–Κίνας. Αρκεί να αυξάνει την αβεβαιότητα κάθε πλευράς ως προς το πόσο δεδομένη είναι η υποστήριξη της άλλης σε μελλοντική κρίση.

Η στρατηγική προαιρετικότητα λειτουργεί ακριβώς έτσι. Ένα κράτος επιδιώκει να αποφύγει θέσεις στις οποίες έχει μόνο μία δυνατή αντίδραση. Η τριμερής επιτρέπει στις Ηνωμένες Πολιτείες να διατηρούν ταυτόχρονα αποτροπή, ανταγωνισμό και διαπραγμάτευση. Αν μια κρίση εμφανιστεί στην Ευρώπη, υπάρχει αμερικανορωσικός δίαυλος. Αν αυξηθεί η πυρηνική αβεβαιότητα, υπάρχει τριμερές πλαίσιο. Αν προκύψει οικονομική ένταση με την Κίνα, η στρατηγική σχέση δεν χρειάζεται να καταρρεύσει συνολικά μαζί με την εμπορική διαφωνία.

Η αξία ενός τέτοιου πλαισίου είναι κυρίως δυναμική. Δεν αποτιμάται στην ημέρα της συνόδου. Αποτιμάται σε επόμενες αποφάσεις. Εάν η Ρωσία υπολογίζει ότι η σχέση με την Ουάσιγκτον μπορεί να βελτιωθεί υπό προϋποθέσεις, ίσως έχει μεγαλύτερο κίνητρο να διατηρήσει έναν βαθμό ανεξαρτησίας από το Πεκίνο. Εάν η Κίνα γνωρίζει ότι οι ΗΠΑ μπορούν να διαπραγματευτούν απευθείας με τη Μόσχα, δεν μπορεί να θεωρεί δεδομένη μια μόνιμη αντιδυτική ευθυγράμμιση της Ρωσίας. Η αμερικανική διπλωματία αποκτά έτσι μόχλευση χωρίς να απαιτείται να έχει ήδη επιτύχει συγκεκριμένη συμφωνία.

Υπάρχει επίσης αξία στην αποκλιμάκωση της αντίληψης. Οι κούρσες εξοπλισμών συχνά ενισχύονται όταν κάθε πλευρά θεωρεί ότι ο αντίπαλος έχει αποκλειστικά εχθρικές προθέσεις και ότι δεν υπάρχει αξιόπιστος μηχανισμός περιορισμού της αντιπαράθεσης. Μια σύνοδος δεν αλλάζει τις δυνατότητες, αλλά μπορεί να μειώσει την πιθανότητα οι δυνατότητες να ερμηνεύονται πάντοτε με τον χειρότερο δυνατό τρόπο. Σε περιβάλλον πυρηνικών όπλων, ακόμη και μικρή μείωση της πιθανότητας λανθασμένης ερμηνείας έχει μεγάλη αναμενόμενη αξία.

Ο συμβολισμός μπορεί επίσης να συνδέεται με την αμερικανική εικόνα ευελιξίας. Μια υπερδύναμη που συνομιλεί μόνο με φίλους εμφανίζει μικρότερη διπλωματική εμβέλεια από μια υπερδύναμη που μπορεί να συνδυάζει σταθερές συμμαχίες με απευθείας επικοινωνία με τους βασικούς ανταγωνιστές της. Η δυνατότητα να βρίσκεται στο κέντρο διαφορετικών δικτύων —συμμαχικών, ανταγωνιστικών και θεσμικών— αποτελεί μορφή διεθνούς κεντρικότητας.

Η λογική αυτή όμως έχει αυστηρές προϋποθέσεις. Ο συμβολισμός εξυπηρετεί τη μεγάλη στρατηγική μόνο όταν συνδέεται με σαφή αντίληψη σκοπού. Αν η σύνοδος πραγματοποιείται επειδή η ίδια η εικόνα θεωρείται επιτυχία, το μέσο μετατρέπεται σε στόχο. Η διπλωματική φωτογραφία τότε προσφέρει κύρος σε όλους τους συμμετέχοντες χωρίς να μεταβάλλει υπέρ της αμερικανικής πλευράς το στρατηγικό περιβάλλον.

Η πρώτη προϋπόθεση είναι επομένως η συνέχεια. Η Σεντζέν αποκτά αμερικανική στρατηγική αξία αν λειτουργήσει ως αρχή διαδικασίας. Η πυρηνική παράγραφος πρέπει να παράγει τεχνική εργασία. Οι δίαυλοι επικοινωνίας πρέπει να λειτουργήσουν όταν υπάρχει κρίση. Οι πληροφορίες που αποκτήθηκαν πρέπει να μετατραπούν σε καλύτερο σχεδιασμό. Διαφορετικά, το όφελος παραμένει περισσότερο επικοινωνιακό παρά στρατηγικό.

Η δεύτερη προϋπόθεση είναι να διατηρηθεί η σχέση με τις συμμαχίες. Η αμερικανική μεγάλη στρατηγική διαφέρει από εκείνη της Ρωσίας και της Κίνας ακριβώς επειδή διαθέτει πυκνό δίκτυο συμμαχικών κρατών. Μια διπλωματική κίνηση που αυξάνει την αμερικανική ευελιξία απέναντι στους αντιπάλους αλλά μειώνει την εμπιστοσύνη των συμμάχων μπορεί να έχει αρνητικό καθαρό αποτέλεσμα. Ο συμβολισμός πρέπει επομένως να λειτουργεί προς δύο κατευθύνσεις: να δείχνει στους ανταγωνιστές ότι υπάρχει χώρος διαλόγου και στους συμμάχους ότι ο διάλογος δεν συνεπάγεται εγκατάλειψη δεσμεύσεων.

Η τρίτη προϋπόθεση αφορά το κόστος νομιμοποίησης. Η συνάντηση κορυφής αναβαθμίζει συμβολικά όλους όσοι συμμετέχουν. Η Ρωσία αποκτά εικόνα ισότιμου παγκόσμιου συνομιλητή. Η Κίνα, ως οικοδέσποινα, εμφανίζεται ως κέντρο διεθνούς διαχείρισης. Η Ουάσιγκτον πρέπει να κερδίσει αρκετή διαδικαστική ή στρατηγική αξία ώστε να αντισταθμίσει αυτό το κέρδος των άλλων. Η συμβολική διπλωματία δεν είναι δωρεάν.

Η τέταρτη προϋπόθεση είναι η διατήρηση των υλικών εργαλείων. Ο διάλογος είναι περισσότερο αποτελεσματικός όταν ο αντίπαλος γνωρίζει ότι η αποτυχία του διαλόγου δεν αφήνει την άλλη πλευρά χωρίς εναλλακτικές. Συμμαχίες, οικονομική ισχύς, τεχνολογικό πλεονέκτημα, στρατιωτική αποτροπή και χρηματοπιστωτική κεντρικότητα παραμένουν η βάση πάνω στην οποία αποκτά νόημα η συμβολική προσέγγιση. Η διπλωματία που αποσυνδέεται από την ισχύ καταλήγει σε ευχή. Η ισχύς που αρνείται κάθε διπλωματία καταλήγει σε ακριβή ακαμψία.

Υπό αυτές τις προϋποθέσεις, μια σύνοδος χωρίς άμεσα ανταλλάγματα μπορεί πράγματι να υπηρετήσει τη μεγάλη στρατηγική. Η διεθνής πολιτική περιλαμβάνει πολλά αγαθά που δεν είναι άμεσα ανταλλάξιμα: χρόνος, πληροφόρηση, πρόσβαση, μειωμένη αβεβαιότητα, δυνατότητα αποκλιμάκωσης, δημιουργία νέων επιλογών. Όλα μπορούν να βελτιώσουν τη θέση ενός κράτους χωρίς να εμφανίζονται σε κοινό ανακοινωθέν ως παραχώρηση της άλλης πλευράς.

Το κρίσιμο σημείο είναι να μην συγχέεται αυτή η δυνητική αξία με ήδη πραγματοποιημένο κέρδος. Η προαιρετικότητα έχει αξία μόνο αν χρησιμοποιηθεί. Ο δίαυλος επικοινωνίας έχει αξία μόνο αν λειτουργήσει όταν χρειαστεί. Η συμβολική αποκλιμάκωση έχει αξία μόνο αν μειώσει πραγματικό κίνδυνο. Η σύνοδος μπορεί να δημιουργήσει στρατηγικό κεφάλαιο, αλλά η απόδοση αυτού του κεφαλαίου παραμένει μελλοντική και αβέβαιη.

Η Σεντζέν μπορεί επομένως να αποδειχθεί περισσότερο σημαντική ως αλλαγή του πεδίου επιλογών παρά ως συναλλαγή. Για μια μεγάλη δύναμη, αυτό δεν είναι μικρό αποτέλεσμα. Η ικανότητα να μιλά ταυτόχρονα με συμμάχους και ανταγωνιστές, να αποτρέπει και να διαπραγματεύεται, να πιέζει και να αφήνει ανοιχτή έξοδο, αποτελεί κεντρικό στοιχείο στρατηγικής ευελιξίας. Η αμερικανική μεγάλη στρατηγική θα κριθεί από το αν θα μετατρέψει αυτή την ευελιξία σε χειροπιαστή επιρροή πριν ο συμβολισμός της συνόδου εξαντληθεί.