Η εσωτερική πολιτική της Τουρκίας υπό την ηγεσία του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ) αποτελεί βασικό μοχλό για την εξωτερική της στρατηγική και την προβολή περιφερειακής ισχύος. Η συγκέντρωση εξουσίας στο εκτελεστικό, η ενίσχυση ελεγχόμενων θεσμών και η νομιμοποίηση μέσω εθνικιστικών και θρησκευτικών αφηγήσεων επιτρέπουν στην Άγκυρα να εφαρμόζει πολυδιάστατες στρατηγικές στο εξωτερικό, ενώ ταυτόχρονα διατηρεί την εσωτερική συνοχή και ενισχύει τη δημοτικότητα της ηγεσίας. Η Ελλάδα, αναλύοντας επιστημονικά αυτή τη δυναμική, υπογραμμίζει ότι η εσωτερική νομιμοποίηση χρησιμοποιείται συχνά για την ενίσχυση της προβολής ισχύος στην Ανατολική Μεσόγειο και το Αιγαίο, σε αμφισβητούμενες περιοχές όπου τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα είναι διεθνώς κατοχυρωμένα.
Η εξωτερική πολιτική της Τουρκίας συνδέεται άρρηκτα με την εσωτερική πολιτική, καθώς η προβολή ισχύος και η περιφερειακή στρατηγική αξιοποιούνται για να ενισχυθεί το αφήγημα της εθνικής υπεροχής και αυτονομίας. Στην Ανατολική Μεσόγειο, το Αιγαίο και τον Καύκασο, η Άγκυρα χρησιμοποιεί στρατιωτικές κινήσεις, διπλωματικές πιέσεις και ενεργειακές πρωτοβουλίες για να δημιουργήσει τετελεσμένα και να προβάλλει στρατηγική ισχύ, ενώ η ελληνική θέση επισημαίνει ότι η τήρηση του διεθνούς δικαίου και των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας και της Κύπρου αποτελεί κρίσιμο παράγοντα για τη σταθερότητα της περιοχής. Η Ελλάδα προωθεί τη λύση διαφορών μέσω διεθνών θεσμών, όπως ο ΟΗΕ και η Διεθνής Δικαστική Αρχή, διασφαλίζοντας ότι η στρατηγική προβολή ισχύος από την Τουρκία δεν δημιουργεί αστάθεια ή μονομερή τετελεσμένα.
Η νεο-οθωμανική προσέγγιση της Τουρκίας επιχειρεί να συνδέσει ιστορικούς, πολιτιστικούς και θρησκευτικούς δεσμούς με στρατηγικές, οικονομικές και διπλωματικές πρωτοβουλίες, δημιουργώντας ένα πολυδιάστατο πλαίσιο επιρροής. Η Ελλάδα επισημαίνει ότι αυτή η στρατηγική, αν και έξυπνα συντονισμένη, δεν μπορεί να παραβιάζει διεθνείς συμφωνίες, κυριαρχικά δικαιώματα και ενεργειακά συμφέροντα των γειτονικών κρατών. Η προβολή ισχύος δεν περιορίζεται σε στρατιωτική διάσταση, αλλά περιλαμβάνει οικονομική συνεργασία, διπλωματία και ήπια ισχύ, γεγονός που απαιτεί προσεκτική ανάλυση και διεθνή εποπτεία για την αποφυγή μονομερών τετελεσμένων.
Στην εσωτερική διάσταση, η συγκέντρωση εξουσίας επιτρέπει στον Ερντογάν να διαχειρίζεται πολιτικές κρίσεις και κοινωνικές εντάσεις, ενώ ταυτόχρονα η νομιμοποίηση μέσω εθνικιστικού και θρησκευτικού αφηγήματος ενισχύει την αποδοχή των εξωτερικών στρατηγικών κινήσεων. Η Ελλάδα, αξιολογώντας αυτό το μοντέλο, υπογραμμίζει ότι η προβολή ισχύος πρέπει να κρίνεται όχι μόνο γεωπολιτικά, αλλά και με βάση τη νομιμότητα και την προστασία των νόμιμων συμφερόντων τρίτων κρατών, διασφαλίζοντας ότι η Τουρκία δεν επιβάλλει μονομερή τετελεσμένα στην Ανατολική Μεσόγειο, το Αιγαίο ή στον Καύκασο.
Η στρατηγική αυτή αντιμετωπίζει προκλήσεις από διεθνείς δυνάμεις, περιφερειακές αντιπαραθέσεις και εσωτερικές οικονομικές και κοινωνικές πιέσεις. Η ελληνική οπτική τονίζει ότι η Τουρκία πρέπει να ενεργεί εντός του πλαισίου του διεθνούς δικαίου και να συμμετέχει σε διακρατικές και πολυμερείς διαδικασίες για τη διατήρηση της περιφερειακής ισορροπίας. Παράλληλα, η Ελλάδα αναδεικνύει τη σημασία της συνεργασίας με συμμάχους στο ΝΑΤΟ και την Ε.Ε., καθώς και τη διπλωματική παρέμβαση μέσω διεθνών οργανισμών, για την προάσπιση της νομιμότητας και την αποφυγή στρατηγικών τετελεσμένων που θα μπορούσαν να υπονομεύσουν τη σταθερότητα.
Συνολικά, η εσωτερική πολιτική και η νεο-οθωμανική στρατηγική της Τουρκίας αποτελούν αλληλένδετες διαστάσεις της εξωτερικής πολιτικής, όπου η συγκέντρωση εξουσίας, η προβολή στρατιωτικής ισχύος και η διπλωματική δραστηριότητα συνδέονται με πολιτική νομιμοποίηση. Η Ελλάδα προωθεί ένα πλαίσιο που συνδυάζει διεθνές δίκαιο, περιφερειακή σταθερότητα και προστασία κυριαρχικών δικαιωμάτων, διασφαλίζοντας ότι η Τουρκία δεν μπορεί να επιβάλει μονομερή τετελεσμένα ούτε να υπονομεύσει την ασφάλεια και τη σταθερότητα στην Ανατολική Μεσόγειο, το Αιγαίο, τον Καύκασο και τη Μέση Ανατολή.
Πρόσφατα σχόλια