Το βρετανικό πολίτευμα δεν απαιτεί από κάθε νέο πρωθυπουργό να έχει προηγουμένως κερδίσει γενικές εκλογές ως αρχηγός κόμματος. Απαιτεί να είναι το πρόσωπο που μπορεί να εξασφαλίζει την εμπιστοσύνη της Βουλής των Κοινοτήτων. Ο Μπέρναμ, έχοντας επανεκλεγεί βουλευτής, αναδειχθεί ηγέτης του κυβερνώντος Εργατικού Κόμματος και εξασφαλίσει τη συντριπτική υποστήριξη της κοινοβουλευτικής του ομάδας, πληρούσε ακριβώς αυτή την προϋπόθεση. Η πρόσκληση του βασιλιά να σχηματίσει κυβέρνηση δεν αποτέλεσε προσωπική επιλογή του Στέμματος, αλλά την τυπική ολοκλήρωση μιας πολιτικής πραγματικότητας που είχε ήδη διαμορφωθεί στο εσωτερικό του κυβερνώντος κόμματος και της Βουλής.
Η αναφορά σε έναν «μη εκλεγμένο πρωθυπουργό», παρότι πολιτικά αποτελεσματική, είναι συνταγματικά ανακριβής. Ο πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου εκλέγεται ως βουλευτής μιας συγκεκριμένης περιφέρειας και καταλαμβάνει το πρωθυπουργικό αξίωμα επειδή η θέση του στην κοινοβουλευτική και κομματική δομή τού επιτρέπει να σχηματίσει κυβέρνηση. Οι πολίτες ψηφίζουν βουλευτές, όχι πρωθυπουργό σε χωριστό ψηφοδέλτιο. Η συνταγματική αλυσίδα είναι έμμεση αλλά σαφής: το εκλογικό σώμα συγκροτεί τη Βουλή, η σύνθεση της Βουλής προσδιορίζει ποια κυβέρνηση μπορεί να επιβιώσει και ο μονάρχης διορίζει το πρόσωπο που είναι ικανό να διοικεί αυτή την κυβέρνηση με την εμπιστοσύνη των Κοινοτήτων. Η εμπιστοσύνη δεν είναι δευτερεύον πολιτικό πλεονέκτημα· είναι η θεμελιώδης συνθήκη τόσο της ανάληψης όσο και της διατήρησης της κυβερνητικής εξουσίας.
Η διάκριση αυτή δεν αποσκοπεί στην υποβάθμιση της λαϊκής κυριαρχίας. Αντιθέτως, αποτυπώνει τη συγκεκριμένη μορφή με την οποία η λαϊκή κυριαρχία θεσμοποιείται σε μια κοινοβουλευτική δημοκρατία. Η δημοκρατική εντολή δεν μεταβιβάζεται απευθείας σε ένα πρόσωπο για προκαθορισμένη προσωπική θητεία, όπως σε ένα προεδρικό σύστημα. Μεταβιβάζεται στη Βουλή και διατηρείται ως σχέση διαρκούς λογοδοσίας ανάμεσα στην κυβέρνηση και στην κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Το γεγονός ότι η βρετανική πολιτική έχει γίνει εξαιρετικά προσωποκεντρική, με τις προεκλογικές εκστρατείες να οργανώνονται γύρω από τις φυσιογνωμίες των κομματικών ηγετών, δεν τροποποιεί από μόνο του τη συνταγματική δομή. Δημιουργεί, όμως, μια ολοένα βαθύτερη απόσταση ανάμεσα στη νομική μορφή του πολιτεύματος και στον τρόπο με τον οποίο οι πολίτες βιώνουν και αντιλαμβάνονται τις εκλογές.
Αυτή ακριβώς η απόσταση αποτελεί το πραγματικό πολιτικό πρόβλημα της ανόδου Μπέρναμ. Οι γενικές εκλογές παρουσιάζονται στην κοινή γνώμη ως επιλογή ανάμεσα σε εναλλακτικούς πρωθυπουργούς, μολονότι νομικά αποτελούν ταυτόχρονες εκλογές εκατοντάδων τοπικών αντιπροσώπων. Οι ηγέτες δεσπόζουν στη δημόσια συζήτηση, στα τηλεοπτικά μηνύματα, στις κομματικές δεσμεύσεις και στην τελική αξιολόγηση της κυβερνητικής επίδοσης. Όταν ο ηγέτης που προσωποποίησε την εκλογική πρόταση αντικαθίσταται από διαφορετικό πρόσωπο χωρίς νέα προσφυγή στις κάλπες, δεν παραβιάζεται το Σύνταγμα, αλλά μεταβάλλεται ένα ουσιώδες στοιχείο της πολιτικής συμφωνίας που οι ψηφοφόροι θεωρούσαν ότι είχαν συνάψει. Το φαινόμενο θα μπορούσε να περιγραφεί ως ένταση ανάμεσα στην κοινοβουλευτική μορφή της εντολής και στην προεδρικοποιημένη πολιτική της παρουσίαση.
Η ένταση ενισχύεται όταν ο νέος πρωθυπουργός δεν περιορίζεται στη διοικητική συνέχιση του υφιστάμενου προγράμματος, αλλά προτείνει διαφορετική αντίληψη για το κράτος, την οικονομία και την κατανομή της εξουσίας. Ο Μπέρναμ έχει εμφανίσει την άνοδό του ως απαρχή μιας βαθύτερης αναδιάταξης: ισχυρότερη περιφερειακή αποκέντρωση, αλλαγή του οικονομικού μοντέλου, άμεση κοινωνική παρέμβαση στο κόστος ζωής, μεγαλύτερη έμφαση στη δημόσια και κοινωνική κατοικία, ενίσχυση των τοπικών θεσμών και μετατόπιση ισχύος από το λονδρέζικο διοικητικό κέντρο προς τις περιφέρειες. Η πρώτη του ομιλία ως πρωθυπουργού συνέδεσε ρητά την άμεση ανακούφιση με ένα δεκαετές σχέδιο ανασυγκρότησης και με μια διαφορετική φιλοσοφία λειτουργίας του κράτους.
Εδώ η απλή επίκληση της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας δεν αρκεί για να κλείσει την πολιτική συζήτηση. Αρκεί νομικά: μια κυβέρνηση που διαθέτει την εμπιστοσύνη των Κοινοτήτων μπορεί να νομοθετεί, να φορολογεί, να δαπανά και να ασκεί τις εκτελεστικές αρμοδιότητες έως ότου χάσει αυτή την εμπιστοσύνη ή λήξει η κοινοβουλευτική περίοδος. Δεν αρκεί, όμως, για να μετατρέψει κάθε δυνατή πολιτική απόφαση σε αδιαμφισβήτητη εφαρμογή της προηγούμενης λαϊκής εντολής. Μεταξύ της συνταγματικής δυνατότητας και της πολιτικής δικαιολόγησης παρεμβάλλεται η έννοια της προγραμματικής συνέχειας: πόσο μακριά μπορεί να απομακρυνθεί μια κυβέρνηση από το πρόγραμμα με το οποίο εξελέγη η κοινοβουλευτική πλειοψηφία προτού καταστεί εύλογη η απαίτηση νέας εκλογικής εξουσιοδότησης;
Το βρετανικό Σύνταγμα δεν προσφέρει αριθμητικό ή νομικό κριτήριο για την απάντηση. Τα κομματικά μανιφέστα δεν αποτελούν συμβάσεις ιδιωτικού δικαίου ούτε δεσμευτικούς καταλόγους από τους οποίους η κυβέρνηση απαγορεύεται να αποκλίνει. Η διακυβέρνηση απαιτεί συνεχή προσαρμογή σε νέα οικονομικά δεδομένα, διεθνείς κρίσεις, κοινωνικές ανάγκες και απρόβλεπτες καταστάσεις. Μια κυβέρνηση που δεν θα μπορούσε να μεταβάλλει την πολιτική της χωρίς εκλογές θα ήταν ανίκανη να κυβερνήσει. Από την άλλη πλευρά, εάν το εκλογικό πρόγραμμα θεωρηθεί τόσο ελαστικό ώστε να δικαιολογεί οποιαδήποτε μεταβολή, η έννοια της προεκλογικής λογοδοσίας χάνει ουσιαστικό περιεχόμενο. Η αντιπροσωπευτική εντολή δεν είναι ούτε αυστηρά δεσμευτική ούτε απεριόριστα ελεύθερη· είναι σχέση πολιτικής εμπιστοσύνης η οποία πρέπει να ανανεώνεται μέσα από διαφάνεια, κοινοβουλευτικό έλεγχο και τελικά εκλογική κρίση.
Η δημοκρατική νομιμοποίηση της νέας πρωθυπουργίας πρέπει συνεπώς να αναλυθεί σε διακριτά επίπεδα. Το πρώτο είναι η νομιμότητα της διαδικασίας. Δεν υπάρχει σοβαρό έρεισμα αμφισβήτησής της: ο Μπέρναμ αναδείχθηκε αρχηγός του κόμματος που διαθέτει κοινοβουλευτική πλειοψηφία και διορίστηκε σύμφωνα με την πάγια συνταγματική πρακτική. Το δεύτερο είναι η κοινοβουλευτική νομιμοποίηση. Αυτή δεν εξαντλείται στη θεωρητική κατοχή αρκετών εδρών, αλλά επιβεβαιώνεται μέσα από τις ψηφοφορίες, τον προϋπολογισμό, τη νομοθεσία και τη δυνατότητα διατήρησης της συνοχής της κοινοβουλευτικής ομάδας. Το τρίτο είναι η προγραμματική νομιμοποίηση: η δυνατότητα παρουσίασης του νέου σχεδίου ως εύλογης συνέχειας, αναθεώρησης ή διεύρυνσης της εντολής του 2024. Το τέταρτο είναι η κοινωνική νομιμοποίηση, η οποία εξαρτάται από την αποδοχή των πολιτών, την αποτελεσματικότητα της κυβέρνησης και την αίσθηση ότι οι αλλαγές πραγματοποιούνται με ειλικρινή αιτιολόγηση και όχι μέσα από καταχρηστική αξιοποίηση μιας κληρονομημένης πλειοψηφίας.
Η διαδικασία ανάδειξης του Μπέρναμ ενισχύει την κοινοβουλευτική του θέση αλλά αφήνει περιθώριο αμφισβήτησης της αμεσότητας της εντολής του. Το Εργατικό Κόμμα απαιτούσε από έναν υποψήφιο την υποστήριξη του 20% της κοινοβουλευτικής ομάδας και συγκεκριμένο αριθμό συνδεδεμένων οργανώσεων. Ο Μπέρναμ εξασφάλισε τη στήριξη 379 Εργατικών βουλευτών και 23 οργανώσεων, γεγονός που αποδεικνύει εξαιρετικά ευρεία αποδοχή στο εσωτερικό των οργανωμένων δομών του κόμματος. Επειδή όμως δεν προέκυψε δεύτερος έγκυρος υποψήφιος, δεν ακολούθησε ανταγωνιστική ψηφοφορία του ευρύτερου κομματικού σώματος. Η ανάδειξή του ήταν ισχυρή ως προς τη δυνατότητα ελέγχου της Βουλής, αλλά περιορισμένη ως προς την άμεση συγκριτική δοκιμή διαφορετικών πολιτικών πλατφορμών ακόμη και στο εσωτερικό του κόμματος.
Το γεγονός αυτό δεν παράγει νομικό έλλειμμα, αλλά αποκαλύπτει τη βαθύτερη φύση του βρετανικού κοινοβουλευτισμού. Η καταλληλότητα ενός πρωθυπουργού δεν κρίνεται συνταγματικά από το μέγεθος του σώματος που τον επέλεξε, αλλά από την ικανότητά του να διατηρεί λειτουργική κυβέρνηση στη Βουλή. Ένας πολιτικός που θα είχε εκατοντάδες χιλιάδες ψήφους κομματικών μελών αλλά αδυνατούσε να ελέγχει την κοινοβουλευτική του ομάδα θα ήταν περισσότερο δημοφιλής ενδοκομματικά, αλλά λιγότερο ικανός να ασκήσει την πρωθυπουργία. Το Σύνταγμα προτάσσει την κυβερνησιμότητα και την κοινοβουλευτική ευθύνη έναντι της άμεσης εσωκομματικής δημοψηφισματικής νομιμοποίησης.
Η επανεκλογή του Μπέρναμ στο Makerfield δεν μεταβάλλει αυτή τη διαπίστωση. Η εκλογή του ως βουλευτή ήταν αναγκαία πολιτικά, διότι ο σύγχρονος πρωθυπουργός αναμένεται να βρίσκεται στις Κοινότητες, να λογοδοτεί και να συμμετέχει άμεσα στην κοινοβουλευτική διαδικασία. Δεν αποτέλεσε εθνική επικύρωση της υποψηφιότητάς του για την πρωθυπουργία. Οι ψηφοφόροι μιας περιφέρειας μπορούν να του δώσουν έδρα, όχι εθνική προσωπική εντολή. Η τοπική νίκη αποκαθιστά την κοινοβουλευτική ιδιότητα· δεν μετατρέπει το αποτέλεσμα μιας αναπληρωματικής εκλογής σε δημοψήφισμα ολόκληρου του κράτους.
Η ουσιαστικότερη ενδιάμεση πηγή νομιμοποίησης είναι η ίδια η Βουλή. Η αντιπροσωπευτική δημοκρατία δεν τίθεται σε αδράνεια ανάμεσα στις γενικές εκλογές. Οι βουλευτές παραμένουν φορείς λαϊκής εντολής και έχουν δικαίωμα αλλά και υποχρέωση να κρίνουν την κυβέρνηση. Εάν το πρόγραμμα Μπέρναμ εγκριθεί μέσα από κανονική κοινοβουλευτική διαδικασία, με δημόσια συζήτηση, αιτιολογημένες τροποποιήσεις, έλεγχο επιτροπών και σταθερές πλειοψηφίες, δεν θα αποτελεί απλώς προσωπικό πρόγραμμα ενός αρχηγού που αναδείχθηκε από το κόμμα. Θα έχει μετατραπεί σε πρόγραμμα εγκεκριμένο από τους εκλεγμένους αντιπροσώπους. Η κοινοβουλευτική έγκριση δεν ταυτίζεται με νέα πανεθνική εντολή, αλλά είναι αυθεντική μορφή δημοκρατικής νομιμοποίησης και όχι απλή διαδικαστική τυπικότητα.
Το βάθος της νομιμοποίησης θα εξαρτηθεί από την ποιότητα αυτής της διαδικασίας. Μια μεγάλη αριθμητική πλειοψηφία μπορεί να επιτρέπει στην κυβέρνηση να εγκρίνει σχεδόν κάθε νομοσχέδιο χωρίς πραγματική διαπραγμάτευση. Σε μια τέτοια περίπτωση η νομιμότητα παραμένει πλήρης, αλλά η πολιτική πειστικότητα της κοινοβουλευτικής επικύρωσης είναι περιορισμένη. Εάν, αντίθετα, οι βουλευτές συμμετέχουν ουσιαστικά, οι επιτροπές εξετάζουν τις επιπτώσεις, οι υπουργοί απαντούν σε δύσκολα ερωτήματα και η κυβέρνηση δέχεται τεκμηριωμένες αλλαγές, η Βουλή λειτουργεί ως πραγματικός μηχανισμός μετατροπής της κληρονομημένης πλειοψηφίας σε νέο κυβερνητικό συνασπισμό σκοπού.
Η άμεση προσφυγή στις κάλπες δεν είναι, επομένως, η μοναδική δυνατή απάντηση στην απουσία προσωπικής εντολής. Θα ήταν μάλιστα θεσμικά προβληματικό να μετατραπεί σε αυτόματο κανόνα. Εάν κάθε παραίτηση ή αντικατάσταση πρωθυπουργού προκαλούσε υποχρεωτικά γενικές εκλογές, η κοινοβουλευτική θητεία θα συνδεόταν με το πρόσωπο του ηγέτη και όχι με τη σύνθεση της Βουλής. Η μεταβολή θα προεδρικοποιούσε ουσιαστικά το πολίτευμα χωρίς να το παραδέχεται. Θα περιόριζε επίσης τη δυνατότητα των κυβερνητικών βουλευτών να απομακρύνουν έναν ανεπαρκή ηγέτη, επειδή κάθε εσωκομματική αλλαγή θα απειλούσε αυτομάτως τις δικές τους έδρες.
Η δυνατότητα αντικατάστασης πρωθυπουργού χωρίς διάλυση αποτελεί μηχανισμό κοινοβουλευτικής ευελιξίας και λογοδοσίας. Επιτρέπει την αποκατάσταση της κυβερνητικής λειτουργίας έπειτα από παραίτηση, ασθένεια, πολιτική αποτυχία ή απώλεια εσωκομματικής εμπιστοσύνης, χωρίς να δημιουργείται κενό εξουσίας και χωρίς να διαλύεται μια Βουλή που εξακολουθεί να διαθέτει βιώσιμη πλειοψηφία. Η βρετανική κυβέρνηση έχει υποστηρίξει επισήμως ότι το ισχύον σύστημα προσφέρει την κατάλληλη ισορροπία μεταξύ δημοκρατικής λογοδοσίας και εκτελεστικής σταθερότητας και δεν σχεδιάζει να καταστήσει τις εκλογές υποχρεωτικές μετά από κάθε αλλαγή πρωθυπουργού.
Το αντίθετο άκρο θα ήταν εξίσου προβληματικό: η αντίληψη ότι η κατοχή μιας μεγάλης πλειοψηφίας επιτρέπει στον διάδοχο να εφαρμόσει έως τη λήξη της κοινοβουλευτικής περιόδου οποιοδήποτε νέο πρόγραμμα, ανεξαρτήτως της απόστασής του από την προηγούμενη εκλογική πρόταση. Η δημοκρατική αντιπροσώπευση δεν περιορίζεται στην αριθμητική δυνατότητα της κυβέρνησης να κερδίζει ψηφοφορίες. Περιλαμβάνει την υποχρέωση να διατηρεί αναγνωρίσιμη σχέση ανάμεσα στις πολιτικές που εφαρμόζει και στις δεσμεύσεις βάσει των οποίων απέκτησε την εξουσία. Όσο βαθύτερη είναι η αλλαγή, τόσο ισχυρότερη πρέπει να είναι η αιτιολόγηση, η κοινοβουλευτική συμμετοχή και τελικά η διάθεση αναζήτησης νέας λαϊκής επιβεβαίωσης.
Η κρίσιμη διάκριση δεν βρίσκεται ανάμεσα σε «συνέχεια» και «ρήξη» ως απόλυτες κατηγορίες, αλλά ανάμεσα σε μεταβολές διαφορετικής συνταγματικής και πολιτικής βαρύτητας. Η αλλαγή ενός υπουργού, η αναθεώρηση ενός επιδόματος ή η τροποποίηση μιας διοικητικής διαδικασίας βρίσκονται σαφώς μέσα στην κανονική ευχέρεια κάθε κυβέρνησης. Η ριζική ανακατανομή φορολογικών αρμοδιοτήτων, η θεμελιώδης αναδιάρθρωση του κράτους, η μεταβολή του οικονομικού υποδείγματος ή η αναθεώρηση μιας κεντρικής διεθνούς δέσμευσης εγείρουν ισχυρότερο ζήτημα εντολής. Δεν υπάρχει νομική γραμμή που να διαχωρίζει τις δύο κατηγορίες. Υπάρχει όμως πολιτική υποχρέωση αναλογίας: όσο μεγαλύτερη είναι η αλλαγή, τόσο ισχυρότερη πρέπει να είναι η δημοκρατική διαδικασία που τη στηρίζει.
Η επιλογή του χρόνου των γενικών εκλογών ανήκει, εντός του ανώτατου πενταετούς ορίου της κοινοβουλευτικής περιόδου, ουσιαστικά στην κυβέρνηση. Ο Dissolution and Calling of Parliament Act 2022 αποκατέστησε τη δυνατότητα του πρωθυπουργού να ζητεί από τον μονάρχη τη διάλυση της Βουλής, ενώ το Κοινοβούλιο διαλύεται υποχρεωτικά εάν συμπληρωθεί η μέγιστη διάρκεια της θητείας του. Δεν υπάρχει επομένως άμεση νομική υποχρέωση του Μπέρναμ να προκηρύξει εκλογές. Υπάρχει πολιτική επιλογή, η οποία θα κριθεί με βάση το πρόγραμμα που παρουσιάζει, τη σταθερότητα της πλειοψηφίας, την κατάσταση της χώρας και τη δικαιολογημένη ή μη επιδίωξη προσωπικής εντολής.
Η διεξαγωγή εκλογών αμέσως μετά την ανάδειξή του θα παρείχε καθαρή προσωπική και προγραμματική εξουσιοδότηση, αλλά θα μπορούσε να θεωρηθεί και εργαλειακή εκμετάλλευση της αλλαγής ηγεσίας. Η αναμονή θα του επέτρεπε να παρουσιάσει χειροπιαστά αποτελέσματα, αλλά θα διατηρούσε ζωντανό το επιχείρημα ότι κυβερνά βάσει εντολής την οποία δεν διαμόρφωσε ο ίδιος. Μια πολιτικά συνεπής στρατηγική θα ήταν η παρουσίαση πλήρους κυβερνητικού σχεδίου στη Βουλή, η ψήφιση των πρώτων βασικών μέτρων και η προσφυγή στο εκλογικό σώμα πριν από την εφαρμογή των περισσότερο δομικών και μη αναστρέψιμων αλλαγών. Με τον τρόπο αυτό η κοινοβουλευτική νομιμότητα θα λειτουργούσε ως γέφυρα προς την άμεση πολιτική εντολή και όχι ως υποκατάστατό της επ’ αόριστον.
Ιδιαίτερη σημασία έχει και ο τρόπος με τον οποίο ο ίδιος ο Μπέρναμ περιγράφει τη σχέση του με την εντολή του 2024. Εάν υποστηρίζει ότι η προηγούμενη κυβερνητική κατεύθυνση απέτυχε συνολικά και ότι η χώρα χρειάζεται ριζικά διαφορετικό υπόδειγμα, δυσκολεύεται συγχρόνως να επικαλείται ανεπιφύλακτα την προηγούμενη εκλογική εντολή ως πλήρη εξουσιοδότηση του νέου του σχεδίου. Εάν, αντιθέτως, παρουσιάσει τις αλλαγές ως ουσιαστικότερη πραγματοποίηση των αρχικών εργατικών δεσμεύσεων —κοινωνική ασφάλεια, ανάπτυξη, αποκατάσταση δημόσιων υπηρεσιών και γεωγραφική ισορροπία— μπορεί να θεμελιώσει ισχυρότερο επιχείρημα προγραμματικής συνέχειας. Η πολιτική γλώσσα της νέας αρχής και η συνταγματική επίκληση της συνέχειας πρέπει να εξισορροπηθούν προσεκτικά. Μια κυβέρνηση δεν μπορεί να είναι ταυτόχρονα πλήρης ρήξη για τους υποστηρικτές της και αμετάβλητη συνέχεια όταν ερωτάται για τη δημοκρατική της εντολή.
Το ουσιώδες δημοκρατικό ζήτημα δεν είναι, τελικά, εάν ο Μπέρναμ έχει το δικαίωμα να είναι πρωθυπουργός. Το δικαίωμα αυτό απορρέει καθαρά από τη θέση του στη Βουλή και στο κυβερνών κόμμα. Το ζήτημα είναι ποια πολιτική εμβέλεια μπορεί να έχει η κληρονομημένη εντολή και με ποιον τρόπο η νέα ηγεσία θα τη μετατρέψει σε δική της. Η απάντηση δεν βρίσκεται ούτε στην άμεση καταγγελία μιας «αντιδημοκρατικής κατάληψης» ούτε στην αυτάρεσκη επίκληση της κοινοβουλευτικής αριθμητικής. Βρίσκεται στην ποιότητα της αντιπροσωπευτικής διαδικασίας, στη σαφή παρουσίαση των αλλαγών, στην ουσιαστική λογοδοσία και στη χρονικά εύλογη προσφυγή στο εκλογικό σώμα.
Η περίπτωση Μπέρναμ αναδεικνύει συνεπώς ένα βαθύτερο γνώρισμα της βρετανικής συνταγματικής τάξης. Η νομιμότητα είναι διαρκής σχέση και όχι στιγμιαίο γεγονός. Ο βασιλικός διορισμός δεν ολοκληρώνει τη νομιμοποίηση· απλώς ενεργοποιεί το αξίωμα. Η εμπιστοσύνη της Βουλής επιτρέπει την άσκηση της εξουσίας, αλλά πρέπει να ανανεώνεται σε κάθε κρίσιμη ψηφοφορία. Η προγραμματική σχέση με την προηγούμενη εκλογή προσφέρει συνέχεια, αλλά δεν πρέπει να χρησιμοποιείται ως λευκή επιταγή. Η κοινωνική αποτελεσματικότητα δημιουργεί αποδοχή, αλλά δεν αντικαθιστά τη δημοκρατική διαδικασία. Οι μελλοντικές γενικές εκλογές παρέχουν την τελική κρίση, αλλά η δημοκρατία δεν μπορεί να τίθεται σε αναστολή μέχρι να πραγματοποιηθούν.
Ο Άντι Μπέρναμ είναι, επομένως, πλήρως νόμιμος πρωθυπουργός χωρίς να είναι ακόμη πρωθυπουργός με εθνική εντολή. Η πρώτη ιδιότητα του επιτρέπει να κυβερνά. Η απουσία της δεύτερης τον υποχρεώνει να κυβερνήσει με αυξημένη θεσμική αυτοσυγκράτηση, μεγαλύτερη κοινοβουλευτική διαβούλευση και καθαρότερη αιτιολόγηση της πολιτικής αλλαγής. Η κατοχή μιας μεγάλης κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας είναι αναγκαία και επαρκής συνθήκη συνταγματικής εξουσίας. Δεν είναι επαρκής συνθήκη απεριόριστης πολιτικής εντολής.
Πρόσφατα σχόλια