Η ανάπτυξη της κοινωνίας πολιτών αποτελεί κρίσιμο στοιχείο των δυτικών δημοκρατιών, καθώς υποδηλώνει την ύπαρξη αυτόνομων κοινωνικών δομών που λειτουργούν ανεξάρτητα από το κράτος. Στην Τουρκία, η κοινωνία πολιτών αναπτύχθηκε μέσα σε περιβάλλον συστηματικού ελέγχου, περιορισμών και κρατικής επιτήρησης, το οποίο εμπόδισε την εμφάνιση ενός ισχυρού, ανεξάρτητου πλουραλιστικού πεδίου.
Οι μη κυβερνητικές οργανώσεις, τα συνδικάτα και οι κοινωνικές συλλογικότητες λειτουργούν σε ένα θεσμικό πλαίσιο που επιτρέπει στο κράτος να ελέγχει τη χρηματοδότησή τους, να περιορίζει τις δραστηριότητές τους και να τις υπάγει σε αυστηρές διαδικασίες πιστοποίησης και ελέγχου. Αυτή η πρακτική δεν αφορά μόνο την τελευταία δεκαετία αλλά είναι διαχρονική, αποτελώντας συνέχεια μιας πολιτικής παράδοσης όπου το κράτος θεωρείται ο μοναδικός εγγυητής της κοινωνικής συνοχής.
Μετά το 2016, το πλαίσιο λειτουργίας της κοινωνίας πολιτών έγινε ακόμη πιο περιοριστικό. Πολλές οργανώσεις έκλεισαν, άλλες τέθηκαν υπό κρατικό έλεγχο και ο δημόσιος χώρος συρρικνώθηκε. Οι συλλογικές δράσεις αντιμετωπίζονται συχνά με τους ίδιους όρους που αντιμετωπίζεται η πολιτική αντιπολίτευση: ως εν δυνάμει απειλές για την κρατική ενότητα.
Αυτή η πραγματικότητα επιβεβαιώνει ότι η Τουρκία δεν διέθεσε ποτέ μια κοινωνία πολιτών ανάλογη των δυτικών δημοκρατιών, όπου η κοινωνική αυτονομία αποτελεί προϋπόθεση της πολιτικής λειτουργίας. Αντίθετα, η κοινωνία πολιτών ενσωματώνεται —ή περιορίζεται— σύμφωνα με τις ανάγκες του κράτους, επιβεβαιώνοντας τον sui generis χαρακτήρα της τουρκικής πολιτικής οργάνωσης.
Πρόσφατα σχόλια