Σε μια περίοδο κατά την οποία η Ελλάδα επιδιώκει να αποδείξει ότι έχει εξέλθει από το καθεστώς της κρίσης και μπορεί να λειτουργήσει ως αξιόπιστος ευρωπαϊκός επενδυτικός προορισμός, η παρουσία γαλλικών επιχειρήσεων αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα. Η Γαλλία δεν είναι τυχαίος οικονομικός εταίρος. Είναι κράτος με ισχυρή βιομηχανική παράδοση, ισχυρά δίκτυα υποδομών, τεχνολογικές εταιρείες, χρηματοοικονομική παρουσία και σαφή αντίληψη για τον ρόλο της οικονομίας ως εργαλείου στρατηγικής επιρροής.
Η σημερινή συγκυρία ευνοεί την εμβάθυνση αυτής της οικονομικής σχέσης. Πρόσφατα στοιχεία καταγράφουν περίπου 200 γαλλικές επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα, με 17.000 θέσεις εργασίας και γαλλικές επενδύσεις που έφθασαν περίπου τα 2 δισ. ευρώ το 2025. Τα μεγέθη αυτά δεν πρέπει να υποτιμηθούν, αλλά ούτε και να υπερτιμηθούν. Αποτελούν ισχυρή βάση, όχι τελικό αποτέλεσμα. Το ουσιώδες ερώτημα είναι αν η παρουσία αυτή μπορεί να μετακινηθεί από επιμέρους επιχειρηματικές τοποθετήσεις σε οργανωμένη επενδυτική στρατηγική που θα ενισχύει την παραγωγική βάση της χώρας.
Η Ελλάδα έχει ανάγκη από επενδύσεις που υπερβαίνουν τη λογική της βραχυπρόθεσμης απόδοσης. Χρειάζεται επενδύσεις σε τεχνολογία, δίκτυα, ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, αμυντική βιομηχανία, λιμενικές υποδομές, ψηφιακές υπηρεσίες, χρηματοοικονομικά εργαλεία, εκπαίδευση και έρευνα. Η γαλλική επιχειρηματική παρουσία μπορεί να συμβάλει ουσιωδώς σε αυτούς τους τομείς, εφόσον ενταχθεί σε ένα ελληνικό σχέδιο παραγωγικής αναβάθμισης. Η διαφορά μεταξύ παθητικής προσέλκυσης επενδύσεων και ενεργητικής επενδυτικής πολιτικής είναι καθοριστική: στην πρώτη περίπτωση η χώρα περιμένει κεφάλαια· στη δεύτερη τα κατευθύνει σε στρατηγικούς τομείς.
Η πρόσφατη υπογραφή νέων συμφωνιών Ελλάδας–Γαλλίας σε άμυνα, ενέργεια, τεχνολογία και εκπαίδευση δείχνει ότι το διμερές πλαίσιο αποκτά πλέον πολυκλαδικό χαρακτήρα. Αυτή η διεύρυνση είναι κρίσιμη, διότι η οικονομική σχέση δεν πρέπει να περιοριστεί σε έναν τομέα. Η πραγματική ισχύς μιας διμερούς οικονομικής εταιρικότητας προκύπτει όταν δημιουργούνται συνέργειες: η ενέργεια τροφοδοτεί τη βιομηχανία, η τεχνολογία βελτιώνει την παραγωγικότητα, η εκπαίδευση παράγει δεξιότητες, η χρηματοδότηση επιταχύνει επενδύσεις και η διπλωματική σχέση μειώνει τον πολιτικό κίνδυνο.
Ιδιαίτερη σημασία έχει ο χρηματοοικονομικός τομέας. Η εξαγορά ή συμμετοχή γαλλικών οικονομικών φορέων σε ελληνικές χρηματοοικονομικές υποδομές μπορεί να συνδεθεί με την προσπάθεια ενίσχυσης της κεφαλαιαγοράς, της πρόσβασης επιχειρήσεων σε χρηματοδότηση και της διεθνοποίησης της ελληνικής οικονομίας. Μια χώρα που θέλει να αναπτύξει παραγωγικές επιχειρήσεις χρειάζεται κεφάλαια, αλλά και θεσμούς χρηματοδότησης που κατανοούν την καινοτομία, τον βιομηχανικό κίνδυνο και την εξωστρέφεια. Εδώ η γαλλική εμπειρία μπορεί να λειτουργήσει υποστηρικτικά, εφόσον δεν περιοριστεί σε χρηματοοικονομική διαχείριση, αλλά συνδεθεί με επενδυτική ανάπτυξη.
Η ενέργεια αποτελεί δεύτερο καθοριστικό πεδίο. Γαλλικές εταιρείες με παρουσία στις ανανεώσιμες πηγές, στα δίκτυα, στην τεχνική διαχείριση και σε ενεργειακές υποδομές μπορούν να συμβάλουν στη μετάβαση της Ελλάδας προς ένα πιο ανθεκτικό ενεργειακό σύστημα. Πρόσφατη αναφορά κάνει λόγο για σημαντική σύμβαση γαλλικής εταιρείας στον τομέα των αιολικών πάρκων στην Ελλάδα, στοιχείο που δείχνει ότι το επενδυτικό ενδιαφέρον μπορεί να αποκτήσει συγκεκριμένο παραγωγικό αποτύπωμα. Το ζητούμενο είναι να διασφαλιστεί ότι τέτοιες επενδύσεις θα συνδέονται με ελληνική τεχνική συμμετοχή, τοπικές αλυσίδες προμήθειας και μεταφορά τεχνογνωσίας.
Η αμυντική βιομηχανία αποτελεί τρίτο πεδίο, αλλά πρέπει να αναλυθεί με οικονομικούς και όχι μόνο στρατιωτικούς όρους. Οι μεγάλες αμυντικές προμήθειες μπορούν να δημιουργήσουν αξία για την ελληνική οικονομία μόνο αν συνοδεύονται από συμμετοχή ελληνικών επιχειρήσεων, τεχνική υποστήριξη, συντήρηση, εκπαίδευση προσωπικού και δυνατότητα ένταξης σε ευρωπαϊκά προγράμματα. Πρόσφατες αναφορές σημειώνουν συμμετοχή δεκάδων ελληνικών επιχειρήσεων σε έργα που συνδέονται με τη γαλλική αμυντική συνεργασία, με δυνατότητα δημιουργίας σημαντικού οικονομικού οφέλους για την εγχώρια βιομηχανία. Αυτή είναι η σωστή κατεύθυνση, υπό την προϋπόθεση ότι θα αποκτήσει συνέχεια και θεσμική εποπτεία.
Η νέα οικονομική εταιρικότητα Ελλάδας–Γαλλίας πρέπει να στηριχθεί σε τρεις προϋποθέσεις. Πρώτον, σε σαφή ελληνική ιεράρχηση τομέων προτεραιότητας. Δεύτερον, σε ρήτρες ουσιαστικής εγχώριας συμμετοχής όπου αυτό είναι εφικτό. Τρίτον, σε διαρκή αξιολόγηση αποτελεσμάτων. Η χώρα δεν χρειάζεται απλώς περισσότερες επενδύσεις. Χρειάζεται επενδύσεις που αυξάνουν παραγωγικότητα, τεχνογνωσία, εξωστρέφεια και εθνική ανθεκτικότητα.
Η γαλλική επενδυτική παρουσία στην Ελλάδα μπορεί να αποτελέσει έναν από τους πιο σοβαρούς μοχλούς του νέου ελληνικού αναπτυξιακού υποδείγματος. Όμως αυτό θα συμβεί μόνο εάν η σχέση οργανωθεί ως εταιρικότητα παραγωγής και όχι ως περιστασιακή επενδυτική ροή. Η Ελλάδα έχει μπροστά της την ευκαιρία να αξιοποιήσει τη γαλλική παρουσία για να μεταβεί σε υψηλότερο επίπεδο οικονομικής λειτουργίας. Η Γαλλία, από την πλευρά της, μπορεί να βρει στην Ελλάδα έναν εταίρο που συνδυάζει ευρωπαϊκή σταθερότητα, μεσογειακή θέση και αναπτυξιακό δυναμισμό. Εκεί ακριβώς βρίσκεται το νέο νόημα της ελληνογαλλικής οικονομικής σχέσης.
Πρόσφατα σχόλια