Η αμερικανική κοινωνία είναι ιδιαίτερα ευαίσθητη στις τιμές ενέργειας. Ακόμη και όταν οι ΗΠΑ διαθέτουν σημαντική εγχώρια παραγωγή, οι τιμές πετρελαίου και καυσίμων διαμορφώνονται σε διεθνές περιβάλλον. Αυτό σημαίνει ότι μια κρίση στον Περσικό Κόλπο μπορεί να επηρεάσει τον Αμερικανό οδηγό, την αμερικανική αεροπορική αγορά, τη βιομηχανία, τις μεταφορές και τις προσδοκίες των νοικοκυριών. Η διεθνής κρίση μετατρέπεται έτσι σε εσωτερικό πολιτικό πρόβλημα. Δεν χρειάζεται ο πολίτης να γνωρίζει τις επιχειρησιακές λεπτομέρειες του Ορμούζ για να αισθανθεί το κόστος της κρίσης στο πρατήριο, στον λογαριασμό μεταφοράς ή στις τιμές προϊόντων.
Από τη μία πλευρά, ο Λευκός Οίκος μπορεί να παρουσιάσει τις επιχειρήσεις ως αναγκαίες για την προστασία της διεθνούς οικονομίας και της ενεργειακής ασφάλειας. Από την άλλη, οι ίδιοι οι μηχανισμοί προστασίας μπορεί να αυξήσουν βραχυπρόθεσμα την αβεβαιότητα, ειδικά αν οι επιχειρήσεις δεν παράγουν άμεση και πειστική σταθεροποίηση. Η εσωτερική πολιτική φθορά αρχίζει όταν οι πολίτες δεν βλέπουν καθαρή σχέση ανάμεσα στο κόστος που πληρώνουν και στο αποτέλεσμα που επιτυγχάνεται.
Σε περιβάλλον υψηλής πόλωσης, η αύξηση των τιμών ενέργειας δεν ερμηνεύεται μόνο οικονομικά. Ερμηνεύεται πολιτικά. Η αντιπολίτευση μπορεί να την παρουσιάσει ως αποτυχία στρατηγικού σχεδιασμού. Οι υποστηρικτές της κυβέρνησης μπορεί να τη δικαιολογήσουν ως αναγκαίο κόστος ηγεσίας. Οι αγορές την αντιμετωπίζουν ως δείκτη κινδύνου. Τα νοικοκυριά την αντιλαμβάνονται ως απώλεια αγοραστικής δύναμης. Έτσι, το ίδιο γεγονός παράγει διαφορετικές πολιτικές αφηγήσεις, αλλά μία κοινή πραγματικότητα: το κόστος της διεθνούς ισχύος γίνεται εσωτερικά ορατό.
Οι επιχειρήσεις στον Περσικό Κόλπο έχουν επίσης δημοσιονομική διάσταση. Η ανάπτυξη δυνάμεων, η διατήρηση ναυτικών μέσων, η προστασία πλοίων, η επιτήρηση, οι επιχειρήσεις αποκλεισμού και η αυξημένη επιχειρησιακή ετοιμότητα δεν είναι δωρεάν. Σε περίοδο όπου η αμερικανική δημόσια συζήτηση ήδη περιστρέφεται γύρω από χρέος, δημοσιονομικά ελλείμματα, κοινωνικές δαπάνες και φορολογικές επιλογές, κάθε παρατεταμένη εξωτερική επιχείρηση ανοίγει ερώτημα προτεραιοτήτων. Πόσο πρέπει να πληρώνει ο Αμερικανός φορολογούμενος για τη διατήρηση της διεθνούς ναυτικής τάξης; Ποιοι σύμμαχοι ωφελούνται; Πόσο συμμετέχουν στο κόστος; Αυτά δεν είναι περιφερειακά ερωτήματα. Είναι εσωτερικά πολιτικά ερωτήματα.
Η κρίση, επομένως, θέτει σε δοκιμασία την αντοχή του αμερικανικού κοινωνικού συμβολαίου εξωτερικής πολιτικής. Οι ΗΠΑ ιστορικά ανέλαβαν ρόλο εγγυητή κρίσιμων διεθνών ροών. Όμως η εγγύηση αυτή γίνεται πολιτικά πιο δύσκολη όταν το κόστος της γίνεται άμεσο, ορατό και άνισα κατανεμημένο. Οι πολίτες που αισθάνονται οικονομική πίεση είναι λιγότερο πρόθυμοι να αποδεχθούν αφηρημένες διαβεβαιώσεις περί διεθνούς ηγεσίας.
Το εσωτερικό οικονομικό αποτύπωμα των επιχειρήσεων στον Περσικό Κόλπο μπορεί, επομένως, να γίνει καθοριστικό για τη διάρκειά τους. Οι στρατηγικές κρίσεις δεν τελειώνουν μόνο όταν επιτευχθεί στρατιωτικός στόχος. Συχνά τελειώνουν όταν το εσωτερικό πολιτικό κόστος υπερβαίνει την ανοχή του συστήματος. Η αμερικανική ισχύς παραμένει μεγάλη. Αλλά καμία ισχύς δεν είναι πολιτικά απεριόριστη όταν οι πολίτες αρχίζουν να συνδέουν τις διεθνείς επιχειρήσεις με προσωπικό οικονομικό κόστος.
Πρόσφατα σχόλια